Ja hoor, aangekomen in Ulaan Btaar, na ruim 4, zeg maar bijna 5 dagen treinen! Tijdens de 7865 km hebben we zitvlees gekweekt....

Hoe het was? GEWELDIG! In Moskou door Dimitri naar de trein gebracht, die wonderwel bijna stipt op tijd vetrok!. Meteen werden we opgevangen door Li (wezitten in een Chinees rijtuig) en naar onze slaapplek gebracht. Li is de provodnic, een samensmelting van conducteur en hostess. Onze Li zorgt voor het beddengoed en we merken dat we een 4 persoonscoup'e voor onszelf hebben...boffen we even...Het ziet er prima uit en we installeren onze spulletjes en bekijken onze medereizigers. De buren zijn Chinezen en ik hoor ook mensen Frans praten.

We zijn helemaal in onze nopjes. Het gehobbel van de trein went snel en we genieten van het uitzicht: vooral (berke)bomen.

Tijdens de reis stopt de trein zo om de 4 tot 5 uur en als we vragen hoe lang, dan is steevast het antwoord: ten minutes. Hetgeen inhoudt dat de trein na 10 tot 20 minuten vertrekt. Op het station staan soms vrouwen met zelfgemaakte broodjes, koeken, worst en wat fruit. We proberen van alles uit: wafels gevuldmet karamel, appelsap, Russisch bier (pivo), chips (Lays), broodjes met abrikoos, tomaten, pepino, Russische yoghurt van Nederlandse makelaardij (Campina). Beetje afdingen, maar de dames zijn redelijk standvastig, dus ze verdienen een aardige cent. Ze lopen allemaal op plastic slippertjes met pantysokjes. Een maf gezicht. Op de stations is het verbazingwekkend rustig. Ik had veel meer hectiek verwacht. Dit is wel heel relaxed, zeker in vergelijking met Burkina Faso!

In de gang staat een waterkoker: een apparaat gestookt op houtskool waaruit kokend water getapt kan worden. We hebben cup a soup bij ons en noedels (erg pittige blijkt achteraf). Met kokend water wordt het een hele maaltijd en we genieten van deze ' kneuterige' maaltijd. Slapen gaat prima, het gedein van de trein wiegt me in slaap. Als ik wakker wordt lijkt het altijd licht te zjn, maar omdat we door verschillende tijdzones rijden, geeft dat een vertekend beeld. We houden de Russische tijd aan en passen onze klok pas in Mongolie aan.

Op onze gang loop een klein jochie aan de hand van mama. Je hoort hem al aankomen, want hij heeft een belletje aan zijn schoentje.

De provodnics (ze wisselen om de paar uur) koken hun eigen potje en koken op de waterkoker en het houtsjkoolvuurtje dat de waterkoker opstookt. Ik zie broodjes bapau (of iets dat daarop lijkt), ik ruik vis en vlees en groenten worden fijngehakt. Geweldig hoe die mannen een maaltje bereiden!

Het is heerlijk om in de trein te zitten en te hangen en naar de toilet gaan is een ommetje (je moet tenslotte ook eens je benen strekken). We kletsen uren, doen een spelletje en staren naar buiten. De tijd lijkt stil te staan.

Voorbij Omsk zit meer dan de helft er al op en worden we snachts wakker gemaakt....We krijgen er slaapgenootjes bij: Zweedse vader met zijn zoon. We hadden hier niet op gerekend maar als warm welkom maken we hun bed op. Het is wel effe wennen met zijn vieren, maar het gaat prima.

Bij de grens werden de paspoorten ingenomen en die kregen we na een uurtje of 3 weer terug, met stempel! Het wachten is relaxed, beetje rondslenteren, wat drinken, filmpje maken. De grens met Mongolie verliep ook soepel. We werden uitvoerig gecontroleerd, ook de bagage en of er verstekelingen aan boord waren. Even later kwam zelfs een cocker spaniel door de trein snuffelen, wat bleek de narcotica hond te zijn.

En vanmorgen dan aangekomen in Ulaan Bataar, de hoofdstad van Mongolie. Het landschap was langzaam veranderd van berkebomen in weidse vlakten en nu zagen we dan voor het eerst een Yurt, een grote rondetent van vilt waar de nomaden wonen.

We werden opgewacht door Sugraa en haar man en het voelde meteen prima. Een heerlijke douche genomen (na 4 dagen) en fris en fruitig op pad naar de ochtendceremonie van de oudste Monastry van Mongolie. Het is een heel andere wereld en het monotome gezang van de monniken is verrassend. Een boeddha van 26.5 meter hoog gezien, werkelijk een inmens bouwwerk van vele kilos koper, bedekt met goud en edelstenen. De tempel loop je achteruit weer eruit, met hje gezicht altijd naar de boeddha!

We werden door Sugraa meegenomen naar het huis van een van de monniken. Voor de eerste keer dronk ik theemet melk en zout en het was wel wat vreemd. Hij bereidde voor ons een miniceremoniemeteen gebed. Hij zong een aantal soetras uit een van de vele vele heilige boeken (goede reis, goede gezondheid, lang leven). Af en toe ratelde hij met een soort trommeltje en een belletje. Dat was het teken dat hij op een andere soetra overging. Wij zaten voor hem in de meditatie houding en kregen een uitgebreide toelichting hoe je kunt mediteren. We kregen ook een mantra mee. Lastig hoor om je westerse kop hier leeg te maken. Maar ook heel bijzonder. We waren allebei nog een beetje draaiierig van de reis (weinig geslapen en ook het vele hobbelen voel je als je weer op de aarde staat).

We kregen een gebedssnoer en een blauwe gebedsjaal van de monnik. Blauw staat voor de lucht en het zou ons een lang leven bezorgen...Mooie gedachte!

Het was heel bijzonder om dit mee te maken!

Misschien dat ik nog wat bijpassende fotos kan plaatsen, dan gaat mijn verhaal nog meer leven!

Groetjes Esther