terugreis in zicht

Zo, het is even geleden dat ik jullie liet weten hoe het hier is....Morgen vlieg ik weer terug, de computer is vrij en ik heb nog een hoofd vol verhalen....

We waren gebleven bij Ulaan Bataar. Het Nadaam Festoival. nationale feestadg van de Mongolen. De openingceremonien was geweldig, een stadium vol mensen met tal van parades. Alle dure autos va heel Mongolie waren er bijeen getrommeld, zag zelf een limosine Hummer!!. Het ancle bone schieten gezien: enkels van schapen geloof ik, waarop geschotenm moet worden met een vierkant stukje hertenbot. De schutters zitten op 2 of 3 meter afstand en schieen met hun vinfgers het botje een soort kastje in, waarop de twee ancle bones staan. Die moeten dus omvallen. De heren erom heen zingen om de schutter in de juiste stemming te brengen (opperste concentratie). Een heel schouwspel en uiterst serieze aangelegenheid. Ze oefenen het hele jaar door en de winner van elk toernooi krijgt een streep erbij op een slip die aan zijn hoedje hangt.

In de avond,m zeg maar nacht, speelde Nederland de finale! Wij uietraard gaan kijken met alle Nederlanders die we hadden leren kennen (een bus vol). Aletta en ik hgadden ons geweldig uitgedost met balonne, oranje hoedje en pet, buttons, als het maar oranje of rood wit blauw was! We vonden een tent met een groot scherm en hebben het voorprogramma verzorgd: we zijn voor het grote scherm gaan dansen! Met een esje Heiniken knikkebollend de finale gekeken. De meeste Mongolen waren voor Spanje en na de wedstrijd ik ook wel (een beetje). We hebben veel lol gehad, even geslapen en werden toen opgehaald voor devolgende stek: Nationaal Park Terelj.

Een oase van rust en groen. Heerlijk. De volgende dag gaan paardrijden naar de rivier. Nog even gegaloppeerd (paarden zijn me te mak,,,) en uiteraard de volgende dag een fijn gevoel tussen de benen (..). Lekker gewandeld, de befaamde Turtle Rock gezocht (niet gevonden) maar wel met een Mongoolse familie yoghurt gegeten. Ze waren een hek aan het repareren en nodigden ons uit voor een bakje zelfgemaakte yoghurt. Leuk! Enkele kinderen spraken wat Engels, dus konden we wat woordjes uitwisselen. De moeder kwam even later met een placemat van Keukenhof aan!! Kleine wereld zeg.

Vanuit Terelj weer terug naar Ulaan Bataar waar we smorgens vroeg de trein namen naar Beijing, China. Een wat luxere versie dan de trein vanuit Moskou. Geweldig hoe je het landschap ziet veranderen, van Steppe en groen in bebouwing en grijs. De grens passeren duurde wel even, maar we kregen de paspoorten netjes teug met uitreis en even later de inreis stempel erin. Bagage werd gecontroleerd. Bij de grens met China hebben we even lekker kunnen shoppen in een Chinese supermarkt. De mafste dingen verkopen ze daar, van speelgoed tot pantysokjes, slippers, gedroogd fruit en Chinese likeur. Hier hebben we onze laatste Mongoolse Tugriks opgemaakt en uitaard lekker gesmikkeld van alle ingeslagen lekkernijen. Een heel gezellige avond gehad met wodka en nootjes en veel lol gehad met onze gekochte pantysokjes in de plastic slippertjes (voor iedereen was er een paar slippers te gebruiken tijdens de treinreis).

Omdat in China het spoor een andere breedte heeft dan in Mongolie moest het onderstel worden gewisseld. Dat ging soepel, tja ze doen dat ook een paar keer per week. We werden een hangaar ingereden en de trein werd opgetild en allerlei mannetjes en vrouwetjes kwamen dan sleutelen. Je mocht de trein niet uit, maar kon het hele schouwspel zien bij andere treinstellen.

Op het station in Beijing heb ik afgescheid genomen van Aletta en anderen die ik onderweg ben tegengekomen. Ik had in Beijing niets geregeld. Heb eerst Yuangs gepind (het grootste briefje is 100 yuang, wat ongeveer 11 euro is) en ben toen met de taxi naar een hostal gereden (had ik onderweg via internet geregeld). Prima plek vlakbij het centrum. Indruk van Beijing: moderne stad, niemand valt je lastig of kijkt naar je, weinig mensen die (fatsoenlijk) Engels spreken, veel verkeer maar weinig getoeter, veel fietsers met korfjes met verkoopwaar erin, mannen met blote buiken (rollen hun shirt op), eten op straat, best schoon, drukkend warm, levende wormen en schorpioenen op een stokje (worden dan in frituurpan gebakken).

Eerst heb ik een beetje rondgelopen, omgeving verkend. Prima stad, waar ik me snel thuis voel. Dat niemnd je aanspreekt of lastig valt is erg fijn en als je iemand wat vraagt zijn ze altijd bereid je te helpen. Ben de volgende dag met Aletta gaan shoppen en we hebben heerlijk de hele dag geslenterd, cappucchino gedronken, Chinese hapjes gegeten (geen spinnen en torren, daar hebben we alleen fotos van gemaakt)en uiteraard het nodige is aan onze vingers blijven plakken. Het zou toch zonde zijn als we met lege handen terugkomen in Nederland terwijl het hier een WALHALLA is?

Gisteren naar de Chinese muur geweest. Heb eeb stuk muur gekozen dat nog ruw is, niet gerenoveerd en (dus) niet toeristisch. Eerst5 uur in de busgezeten (file, file, file), toen gelunches en uiteindelijk waren we bij de muur. Wat een geweldig gezicht, enorm gewoon. De gids vertelde ons dat we 9 torens zouden lopen in ongeveer 4 uur, de eerste 5 waren klimmen en klautereren, de laatste afdalen. De eesrte toren was een vreselijk klim, echt stapvoets en bij elke stap dacht ik aan omdraaien. Het was hel zwaar, terwijl ik best een behoorlijke conditie heb. Ik liep met een Schot voorop die wekelijks in Schotland in de bergen wandelde. Uiteindelijk werd het iets makkelijker, we moesten ook door struiken en glibberige paadjes en over losliggende stenen. Na 3 uur bereikten we het eindpunt, zwetend en puffend met uiterst trots! Top uitzichten gehad en super genoten.

Vandaag op tijd op gestaan, naar de Verboden stad gewandeld en onderweg al veel gezien zo op de vroege ochtend. Allemaal Chinezen die in het park oefeningen doen. Tai Chi, I Quong, yoga, werkelijk geweldig. Anderen waren aan het badmintonnen en ik heb ook en aantal groepjes gezien die ' voetbalde' met een pluim van veren. Om 8 uur stond er al een enorme mensenmassa, ben keurig aangesloten en uiteindelijkmging het best snel. Was als een van de eerste binnen en kon heerlijk overal kijken. Ook hier geldt dat alles enorm is, groot en veel. Werkelijk teveel omn in 1 dag te zien. Ben daarna nog de berg opgelopen voor een mooi nuitzicht op de verboden stad. Toen was ik wel gaar, heb nog wat rondgehangen, gegeten en zojuist mijn tas ingepakt (alles past erin). Kortom, de terugreis morgen kan komen. Heb ook weer zin om terug te gaan, heb veel indrukken opgedaan en een prachtige tijd gehad.

Eens even kijken of ik nog wat fotos kan tovoegen. Als het niet lukt, voeg ik ze over een paar dagen toe, als ik weer thuis ben.

Groetjes

Esther

Terug in Ulaan Bataar

Pff, even geleden schreef ik jullie over de aankomst in Mongolie. Inmiddels zijn we een week verder en heel wat ervaringen rijker!

Wat hebben we gedaan? Beginnend in de hoofdstad hebben we verschillende boeddhistische heilige plekken bezocht. Tempels van vele jaren oud, waar de monniken nog dagelijks hun soetras oplezen, bidden en mediteren. Mensen lopen af en aan. Je gaat de tempel binnen (niet op de drempel staan) en dan kloksgewijs, dus van links naar rechts, loop je de tempel door. Je passeert gebedsmolens (3x draaien, natuurlijk rechtsom), de heilige boeken gewikkeld in satijnen doeken, tal van boeddhistische afbeeldingen (soorten Goden die aanbeden worden, mannen en vrouwen), taarten van suikerwerk met koekjes erop (offer), geld wordt tussen de boeddha's gestoken, kleurrijke vlaggetjes, wierrook, en natuurlijk boeddha prominent in het midden. Dit alles omgeven door prevelende monniken die langzaam bladerend hun verzen opzingen. Je loopt achteruit de tempel uit, nooit met je rug naar boeddha! Een indrukwekkende gebeurtenis, zeker voor de eerste keer. We hebben gesproken met een monnik, over zijn leven en samen met hem een meditatie gedaan. Heel bijzonder.

Zeer indrukwekkend was het bezoek aan de sjamaan. Een man van 75 (lange grijze baard en dito haren met vlechtje) kwam tevoorschijn uit een van de kamers. Spannend! We schreven onze namen in het Mongools. Hij ontvouwde een lapje metgekleurde steentjes enschelpjes. In een kommetje zaten botjes en andere fetish achtige voorwerpen die werden overgoten met wodka en melk. Hij las onze ziel en vertelde iets over ons levenspad. Hij las dit 'uit de wolken' waar tekens in verschenen die te maken hadden met ons leven. Bijzonder! Op een gegeven moment trok hij zijn Sjamanenkleding aan (kleurige jas, leren hoed met schelpen, soort toverstaf met veren eraan en allerlei knookjes enzo). Hij prevelde van alles, keek in de spiegel en sloeg op de trom om ons levenspad vrij te maken van obstakels....toen kwam hij voor me staan en ik moest mijn hoofd buigen en opeens spuugde hij een straal wodka met melk in mijn nek. Had ik niet op gerekend, maar bleef doodstil zitten. Met de toverstaf met repen stof eraan ging hij over mijn hoofd om al het kwaad te verdrijven. Hij 'zegende' nog koekjes en snoepjes die we voor de avond moesten nuttigen (uiteraard gedaan je weet maar nooit). Op het laatst, toen ik hem bedankte, streek hij over mijn hoofd en gezicht en gaf een enorme klap op mijn kaak. Ik had dat al bij Aletta gezien, dus was erop bedacht, maar het kwam evengoed hard aan. Schoot ook wel in de lach, al was het maar van angst of onzekerheid (maf hoor dat je je door een wildvreemde Sinterklaas laat slaan en ook nog denkt dat het goed is).

Kortom het was een enerverende ervaring. We kregen nog wierrook mee om ons huis te zegenen en de andere helft om onszelf mee in de smeren.

We zijn vervolgens een paar dagen op het platteland geweest. In een Russische bus, echt geweldig. Als je de stad uitgaat is het meteen groen, de wolken knetterblauw met prachtige wolken. We hebben op verschillende plekken tempels bezocht en bij nomadenfamilies geslapen. De eerste keer een ger (vilten tent) binnen komen is vreemd. Niet groot en toch ook weer wel. Iets van 6 of 8 meter doosnee met rechts de keuken (kastje met borden) an links de mannenkant. Dit verschilt overigens van regio. In het midden steevast een houtkachel (hebben we een paar keer gestookt, het is best kil snachts) en drie bedden. Natuurlijk komen kinderen naar je toe en wij hebben tal van spulletjes bij ons om de kinderen voor ons te winnen! Nagellak doet het altijd goed...zelfs bij moeder des huizes. Was 64 jaar en had nog nooit nagellak op gehad.

Als laatste (ze gaan sluiten hier) nog even dit: Nederland moest voetballen en wij hadden de enige ger met een tv!! Waren er nog Nederlanders in de buurt die graag de wedstrijd wilde zien en kwamen ons vragen of wij wilde ruilen Nee! We hebben toen van onze ger de Holland-ger gemaakt, met entree: bier met chips, een Mongools spelletje met botjes of 5 doller pp. Lachen!! Om half 3 snachts kwamen 2 Nederlanders kijken en de eertse helft konden we zien en toen was de accu leeg. Spannend...De volgende dag hoorden we de uitslag. Nederland gewonnen!

De finale kunnen we in Ulaan Bataar zien: er zijn grote schermen in de stad hebben we gehoord.

Zo beste mensen, ik stop ermee.

Groetjes

Esther

meer verhalen en foto's

Reisgenoot Aletta houdt ook een weblog bij: voor meer verhalen en foto's ga naar www.aletta.reismee.nl

Trein en aankomst Mongolie

Ja hoor, aangekomen in Ulaan Btaar, na ruim 4, zeg maar bijna 5 dagen treinen! Tijdens de 7865 km hebben we zitvlees gekweekt....

Hoe het was? GEWELDIG! In Moskou door Dimitri naar de trein gebracht, die wonderwel bijna stipt op tijd vetrok!. Meteen werden we opgevangen door Li (wezitten in een Chinees rijtuig) en naar onze slaapplek gebracht. Li is de provodnic, een samensmelting van conducteur en hostess. Onze Li zorgt voor het beddengoed en we merken dat we een 4 persoonscoup'e voor onszelf hebben...boffen we even...Het ziet er prima uit en we installeren onze spulletjes en bekijken onze medereizigers. De buren zijn Chinezen en ik hoor ook mensen Frans praten.

We zijn helemaal in onze nopjes. Het gehobbel van de trein went snel en we genieten van het uitzicht: vooral (berke)bomen.

Tijdens de reis stopt de trein zo om de 4 tot 5 uur en als we vragen hoe lang, dan is steevast het antwoord: ten minutes. Hetgeen inhoudt dat de trein na 10 tot 20 minuten vertrekt. Op het station staan soms vrouwen met zelfgemaakte broodjes, koeken, worst en wat fruit. We proberen van alles uit: wafels gevuldmet karamel, appelsap, Russisch bier (pivo), chips (Lays), broodjes met abrikoos, tomaten, pepino, Russische yoghurt van Nederlandse makelaardij (Campina). Beetje afdingen, maar de dames zijn redelijk standvastig, dus ze verdienen een aardige cent. Ze lopen allemaal op plastic slippertjes met pantysokjes. Een maf gezicht. Op de stations is het verbazingwekkend rustig. Ik had veel meer hectiek verwacht. Dit is wel heel relaxed, zeker in vergelijking met Burkina Faso!

In de gang staat een waterkoker: een apparaat gestookt op houtskool waaruit kokend water getapt kan worden. We hebben cup a soup bij ons en noedels (erg pittige blijkt achteraf). Met kokend water wordt het een hele maaltijd en we genieten van deze ' kneuterige' maaltijd. Slapen gaat prima, het gedein van de trein wiegt me in slaap. Als ik wakker wordt lijkt het altijd licht te zjn, maar omdat we door verschillende tijdzones rijden, geeft dat een vertekend beeld. We houden de Russische tijd aan en passen onze klok pas in Mongolie aan.

Op onze gang loop een klein jochie aan de hand van mama. Je hoort hem al aankomen, want hij heeft een belletje aan zijn schoentje.

De provodnics (ze wisselen om de paar uur) koken hun eigen potje en koken op de waterkoker en het houtsjkoolvuurtje dat de waterkoker opstookt. Ik zie broodjes bapau (of iets dat daarop lijkt), ik ruik vis en vlees en groenten worden fijngehakt. Geweldig hoe die mannen een maaltje bereiden!

Het is heerlijk om in de trein te zitten en te hangen en naar de toilet gaan is een ommetje (je moet tenslotte ook eens je benen strekken). We kletsen uren, doen een spelletje en staren naar buiten. De tijd lijkt stil te staan.

Voorbij Omsk zit meer dan de helft er al op en worden we snachts wakker gemaakt....We krijgen er slaapgenootjes bij: Zweedse vader met zijn zoon. We hadden hier niet op gerekend maar als warm welkom maken we hun bed op. Het is wel effe wennen met zijn vieren, maar het gaat prima.

Bij de grens werden de paspoorten ingenomen en die kregen we na een uurtje of 3 weer terug, met stempel! Het wachten is relaxed, beetje rondslenteren, wat drinken, filmpje maken. De grens met Mongolie verliep ook soepel. We werden uitvoerig gecontroleerd, ook de bagage en of er verstekelingen aan boord waren. Even later kwam zelfs een cocker spaniel door de trein snuffelen, wat bleek de narcotica hond te zijn.

En vanmorgen dan aangekomen in Ulaan Bataar, de hoofdstad van Mongolie. Het landschap was langzaam veranderd van berkebomen in weidse vlakten en nu zagen we dan voor het eerst een Yurt, een grote rondetent van vilt waar de nomaden wonen.

We werden opgewacht door Sugraa en haar man en het voelde meteen prima. Een heerlijke douche genomen (na 4 dagen) en fris en fruitig op pad naar de ochtendceremonie van de oudste Monastry van Mongolie. Het is een heel andere wereld en het monotome gezang van de monniken is verrassend. Een boeddha van 26.5 meter hoog gezien, werkelijk een inmens bouwwerk van vele kilos koper, bedekt met goud en edelstenen. De tempel loop je achteruit weer eruit, met hje gezicht altijd naar de boeddha!

We werden door Sugraa meegenomen naar het huis van een van de monniken. Voor de eerste keer dronk ik theemet melk en zout en het was wel wat vreemd. Hij bereidde voor ons een miniceremoniemeteen gebed. Hij zong een aantal soetras uit een van de vele vele heilige boeken (goede reis, goede gezondheid, lang leven). Af en toe ratelde hij met een soort trommeltje en een belletje. Dat was het teken dat hij op een andere soetra overging. Wij zaten voor hem in de meditatie houding en kregen een uitgebreide toelichting hoe je kunt mediteren. We kregen ook een mantra mee. Lastig hoor om je westerse kop hier leeg te maken. Maar ook heel bijzonder. We waren allebei nog een beetje draaiierig van de reis (weinig geslapen en ook het vele hobbelen voel je als je weer op de aarde staat).

We kregen een gebedssnoer en een blauwe gebedsjaal van de monnik. Blauw staat voor de lucht en het zou ons een lang leven bezorgen...Mooie gedachte!

Het was heel bijzonder om dit mee te maken!

Misschien dat ik nog wat bijpassende fotos kan plaatsen, dan gaat mijn verhaal nog meer leven!

Groetjes Esther

Bezoek Moskou

hoi allemaal,

de vlucht was perfect verlopen (ja ja KLM he) en er stond keurig iemand met een bordje bij het vliegveld. De eerste indruk: wat is het westers hier, behalve dat alles in onleesbare taal staat, komt het me bekend vor allemaal. Prima hotelletje even buiten het centrum en gisteravond meteen met zakboekje Russisch op pad gegaan. Ben samen met Aletta, reisgenootje uit Nederland. Russische eetgelegenheid gevonden en verschillende Russiche gerechtjes geprobeerd: borch (soep met kool) . Erg lekker. In het park werden we aangesproken door een Russische mevrouyw die iets vroeg ?? Gen woord van te verstaan , maar wij lol omdat ze ons voor Russische aanzagen? Weinig spreken er Engels, ongelooflijk en dan ben je in de hoofdstad!

Vandaag met de metro (na enig puzzelen gelukt!) naar het centrum en eenmaal boven de grond zagen we de welbekende gekleurde torens van de Basils Basiliek. Waaw! Het rode plein is vooral rood met de muren erom heen. We dachten even het mausoleum van Lenin te bezoeken maar zagen daar van af vanwege de ENORME rij en hebben Lenin van een afstand gegroet. Lekker geslenterd, eettentje gezocht. Hier lijkt het me wel typisch Russisch zei Aletta. Gingen we daar zitten en kregen de menukaart, bleek het een Sushi restaurant te zijn...Ook lekker! We proberen al ons Russisch en af e toe lukt het! Maar we zijn net kleuters, staan een paar minuten voor een bord de letters te ontcijferen met een boekje en zijn blij als we weten wat er staat! Net alsog je opnieuw moet leren lezen en dat is het natuurlijk ook.

Straks gaan we met de trein en zal ik jullie een paar dagen niet spreken (geen internet). Na een paar duizend (!) km en 4 dagen verder breng ik jullie weer helemaal op de hoogte.

Groetjes

Esther

Bijna op reis!

Hallo allemaal,

zondag 27 juni vier ik (in stilte) mijn 42e verjaardag, pak ik mijn tas en woordenboekjes Russisch, Mongools en Chinees, want....de volgende dag (dus) aanstaande maandag, vertrek ik voor een bijzondere reis. Via Moskou met de Trans Mongolië expres naar Mongolië. In Mongolië ga ik boeddhisten, sjamanen en nomaden ontmoeten, met hen mediteren en ceremonies bijwonen. Slapen in yurts (vilten tent), paardrijden en het weidse steppenlandschap bewonderen.....Dan reis ik door naar Beijing in China, ook weer met de trein. Dan laat ik me verwonderen door de Chinezen, hun Pekingeend en de geweldige architectuur. Natuurlijk ga ik naar de Chinese muur en ja uiteindelijk kom ik weer terug.

Ik ga jullie mijn belevenissen vertellen en mijn blogmet mooie foto'sversieren.

Tot binnenkort!

Esther